φωτογραφος, στο ναο της κολασεως

....δεν εχω ιδεα που αρχιζει και που τελειωνει η κολαση..
παντως εκει, υπηρχε μια μεγαλη ταμπελα ''ΓΟΥΕΛΚΑΜ ΤΟΥ ΧΕΛ''..μα ισως ηταν παραπλανητικη
ενα πλασματικο οριο,για να νιωθουν οι απ εξω ησυχοι και τυχεροι..τουλαχιστον εως οτου ερθει η σειρα τους,να περασουν μεσα..
περνωντας την πυλη, ενιωσα σαν να βρισκομαι σε ναο..
κι ολοι γυρω μου...αναμμενα κερια
''βρισκεσαι εδω για να φωτογραφιζεις..οποτε ξεκινα..'' μου ειπαν..
και ξεκινησα..εχοντας ακομα την αισθηση,πως βρισκομαι σε ιερο..
τοτε, με γραπωσε μια γρια κολασμενη..
η σαρκα μου υποχωρουσε στα νυχια της...εσταζα..κι αυτη ουρλιαζε βοηθεια..
με ειχε αιχμαλωτισει..
..κι ημασταν ενα, εγω κι η γρια..την κοιτουσα υπνωτισμενη,ωσπου ηρθαν και την ξεκολλησαν απο πανω μου
''εξω..'' μου φωναξαν ''δεν θα αφηνεις κανεναν,να σε γραπωνει..''
''οταν δεν υπακουν στη σταση που τους υποδεικνυεις,για να φωτογραφησεις..θα τους γραπωνεις εσυ,οχι αυτοι...

κι οταν φωναζουν..εσυ θα φωναζεις πιο δυνατα..''

''μα φωναζε -βοηθεια-'' ειπα..
''θα απαντας -σκασε-''ειπαν..
ειναι απανθρωπο, ζωα...σκεφτηκα
μα δε μιλησα
στην τελικη,εγω ειχα αποτυχει..ενω τα ζωα,εκαναν τη δουλεια τους αποτελεσματικα.
κι ειχαν δικιο..αν ηταν να στεκομαι απραγη και να κοιτω σαν χανος,ημουν αχρηστη
κι ηταν η πρωτη φορα που δεν εφυγα..
κι εγινε η πρωτη φορα που λατρεψα να υπηρετω..
κι εγινε η πρωτη φορα που βρεθηκα ανικανη να θυμωσω...

κι εγινε η πρωτη φορα που βρηκα κηπο, σε τριτο οροφο..

κι εγινε η πρωτη φορα που βρηκα κατι να αξιζει..και να θελω.

η εξουσια των πραγματων

ξαφνικα...η εξουσια περασε στα χερια των πραγματων
εγω...
κι εσεις...
κομπαρσοι.

οι ταμπελες...τα φωτα...ο δρομος
ο δρομος...
Ο ΔΡΟΜΟΣ...
στα ποδια μας....
και πανω μας...να μας πατα.

τα πραγματα,ειπε..σταματησες να τα κοιτας...
τωρα...σε κοιτουν αυτα.

αυτα...

run ninna...run..

καθε πρωι,μοιαζει να ξυπνω στο ιδιο εργο...
τρεχω...
μ ολη μου τη δυναμη,τρεχω...

στους δρομους του κοσμου...να φτασω τον κοσμο...

σκαρφαλωνω λαχανιασμενη, στη ραχη του
κι ορκο δινω...
μη χρειαστει να τρεξω,ποτε ξανα...

ασημαντοτητα..

ειναι αυτη η αισθηση...
καρφωνει τα ματια κατω απ τα ποδια της
το εδαφος λειπει
αληθεια ..τοσα χρονια πετουσα
τα δακρυα τρεχουν
ευτυχια ..
κι υστερα....,
ναι,ηξερα..
προδοσια ...!

η γεφυρα..

ψαχνουν κατω απο καθε τους βημα,την επομενη στερεη πλακα
μαζι με τις προηγουμενες,σχηματιζουν τη Γεφυρα
καθε τοσο, καποιος
γκρεμιζεται..
οι αλλοι,γατζωνονται στις πλακες και σερνονται
μπροστα..

και να φανταστεις, η γεφυρα στηριζεται στο πουθενα
και κρεμεται στο κενο..

αναμνησεις απ το μελλον..

ξεχνω τις γραμμες μου..
βουλιαζω..
σε λαβας ποταμι..
σε χρυσοκοκκινη καυτρα λιωνω..
κυλω..
το χωμα καιω..
βραχια γεννω..
μνημες σου μελλον, πληρωσα..
ξυπνα με παλι..να ρθω..
σ εκπληρωσα ονειρο..
ξυπνα με παλι..

να ρθω..

εφιαλτης...

με τρομαζει να περπατω και να κανω κυκλους..
νιωθω πως κουραζομαι ασκοπα..
ξανα και ξανα..απ'το ιδιο σημειο
καθε διαδρομη μια ειρωνια..
εγκλωβισμενη σε τροχια..με απιστευτες δυναμεις!
δενει τα χερια μου.. και με βιαζει...
κι εγω..

κρατω την ανασα μου..

δανεικα φτερα..

Αγνωστοι κοσμοι ανεγγιχτοι
μελωδικοι αγγελοι
ακριβοκεντητα ονειρα
γνεθει κλωστη με μελι..

Γεμισα φως στον ηλιο τους
φορεσα τα φτερα τους
πεταξα μες στις αχνες τους
φιλησα τ'αρωμα τους..

Κολυμπησαν πικρες γλυκα
κοιμησανε τον πονο
παιξαν...χορεψαν..ξεχασαν..
κοροιδεψαν τον χρονο..

Η μνημη ολους τους ξυπνησε
το διλημμα της βαζει..
αν θελεις κοσμους μαγικους..
το παρελθον σου αλλαζει..

πεταξα τα δανεικα φτερα...και γυρισα στον κοσμο μας..

χορευω..

οι ψυχες χορευουν μονες...
γυμνες...στροβιλιζονται στο δικο τους ρυθμο...
σηκωνοντας σκονη..
κρυβουν την ηβη τους...απ'τα αδιακριτα βλεμματα..

Face a la mer
J'aurais du grandir
Face contre terre
J'aurais pu mourir
Je me releve
Je prends mon dernier reve.

ευτυχια..

καποτε ο ανεμος..ερωτευτηκε την θεα αφροδιτη..

εκεινη ομως..λατρευε τον ηλιο..και εκανε μαζι του μια κορη...την ευτυχια.

η ευτυχια ηταν πανεμορφη σαν τη μητερας της..και ζεσταινε γλυκα τις καρδιες των ανθρωπων,οπως ο πατερας της..

ο ανεμος ζηλεψε την κορη του ηλιου με την αγαπημενη του..

και καθε φορα, που καποιος προσπαθουσε να την πλησιασει...εκεινος φυσαγε...κι η ευτυχια εφευγε μακρυα...

οι ανθρωποι ομως..που την ειχαν λατρεψει...συνεχισαν παρολα αυτα να την κυνηγουν..

και καμια φορα που ο ανεμος κοιμοταν..την αγγιζαν για λιγο..μεχρι που εκεινος ξαναξυπνουσε..